A rede Ethereum
Ethereum é actualmente a segunda maior rede blockchain por número de usuários e a súa principal característica é a capacidade de crear e executar aplicacións descentralizadas. A súa arquitectura flexible e programable permítelles aos desenvolvedores usar contratos intelixentes para automatizar a execución de acordos e transaccións na rede e actualmente emprega un algoritmo de consenso de proba de participación (Proof of Stake ou PoS ) para validar as transaccións.
Ethereum é a primeira blockchain na que se pode levar a cabo a creación e execución de aplicacións descentralizadas.
Ethereum introduciu varias características únicas que se popularizaron e agora son empregadas por outras blockchains: os smart contracts e os estándares de tokens.
Segundo a definición da Ethereum Foundation, a organización encargada do seu desenvolvemento: «Ethereum é unha tecnoloxía para construír aplicacións e organizacións, almacenar activos, realizar transaccións e comunicarse sen a intervención dunha autoridade central».
O token nativo de Ethereum é o ether (ETH) e, do mesmo xeito que o bitcoin, caracterízase por ser descentralizado e divisible en ata 18 posicións decimais, polo que os usuarios non teñen que mercar un ether completo, senón que poden adquirir fraccións.
As transaccións en Ethereum son aprobadas polos nodos validadores, a través do mecanismo de Proba de Participación (Proof of Stake ou PoS).
Historia de Ethereum
O desenvolvemento de Ethereum comezou grazas ao traballo de Vitalik Buterin, un desenvolvedor de orixe rusa, residente no Canadá, en 2013.
En 2014, Buterin publicou o whitepaper de Ethereum co obxectivo de resolver algunhas limitacións que detectou na rede Bitcoin, especialmente a falta de casos de uso, xa que Bitcoin só podía usarse para transaccións entre enderezos, é dicir, para mover valor (expresado en unidades de bitcoin).
Gavin Wood uniuse ao proxecto inicial, aportando conceptos tecnolóxicos como a Ethereum Virtual Machine (EVM), a característica principal da rede. Esta máquina virtual mínima permite que se executen os smart contracts: iníciase a máquina virtual e execútase o smart contract cos parámetros de entrada, o rexistro da cadea de bloques actualízase e a máquina virtual péchase.
Tras unha campaña de crowdfunding (a primeira das coñecidas como Initial Coins Offering ou ICO) na que se ofertou ETH e se recaudaron 18 millóns de dólares, en 2015 lanzouse a primeira versión totalmente operativa da blockchain de Ethereum, chamada Frontier .
Inicialmente, Ethereum era unha blockchain cun mecanismo de consenso de Proba de Traballo (Proof of Work ou PoW) baseada na minería. Isto cambiou en setembro de 2022, cando se cambiou a un mecanismo de Proba de Validación (Proof of Stake ou PoS baseada en nodos de validación), tras un evento coñecido como The Merge (A Fusión).
ETH, o token de Ethereum
Como explicamos, o token nativo da rede é o ether (ETH). É un elemento vital para a rede, xa que este token é necesario para realizar calquera transacción en Ethereum e os nodos validadores reciben a súa recompensa neste token, polo que é esencial para o funcionamento e a seguridade da rede.
Cada transacción que ten lugar en Ethereum (cando se realiza unha transacción, cando se executa un smart contract, etc.) require o pago dunha taxa ou comisión en ETH (chamadas taxas de gas ou gas fees en inglés) polo uso da rede. Estas taxas dependen da complexidade da operación e serven como incentivo para que os nodos validadores procesen e verifiquen os bloques, que logo se engaden á rede.
Os validadores son coma os mineiros de Bitcoin: rexistran novas transaccións e engaden bloques á cadea. O seu traballo é verificar e demostrar que todas as transaccións son correctas e que non hai gastos dobres nin transaccións maliciosas.
Os validadores que realizan este traballo son recompensados con pequenas cantidades de ETH recentemente emitidos, así como cunha parte das tarifas de gas (gas fees). As taxas de gas calcúlanse en gwei, que é a unidade máis pequena de Ethereum: 1 gwei = 0,000001 ETH.
Cada transacción dentro de Ethereum ten valor de gas estipulado, que non cambia pola volatilidade do prezo de ETH. Non obstante, canto maior é a actividade da rede, maior é o prezo que se paga polo por gas. Isto débese a que a rede se satura e as transaccións acumúlanse, polo tanto, algúns usuarios aumentan a comisión asociada ás súas transaccións para animar os validadores a priorizalas.
Isto resulta en comisións por gas máis elevadas durante os períodos de alta actividade en Ethereum, xa que os validadores poden incorporar as transaccións con comisións máis altas, poñendo o resto en espera, o que supón un obstáculo ao uso xeneralizado desta rede.
Unha das características da rede Ethereum é que permite a creación de novos tokens (máis alá de ether, o token nativo da rede). Os máis empregados son os creados baseándose no estándar ERC-20, un estándar creado pola comunidade de Ethereum especificamente para desenvolver tokens na súa rede, ou NFT, baseados no estándar ERC-721. Estes tokens son en realidade un smart contract que dispón dunha estrutura preestablecida, o que lle facilita o traballo de programación aos desenvolvedores que pretenden crear novos proxectos e garante a interoperabilidade de toda a rede.
Así, dentro de Ethereum podemos atopar moitos outros tokens como as criptomoedas estables (stablecoins) ou os tokens non funxibles (Non-Fungible Tokens ou NFT).
Cal é a diferenza entre Ethereum e Bitcoin?
Aínda que Ethereum se basea na mesma tecnoloxía que Bitcoin (unha rede descentralizada onde a información se rexistra en forma de cadea de bloques), ten algunhas diferenzas notables.
- Orixes:
Bitcoin foi desenvolvido de forma privada e independente. O software foi creado sen usar fondos de terceiros.
Ethereum, pola súa banda, recorreu a unha Oferta Inicial de Criptomoedas (Initial Coin Offering ou ICO), tamén chamada «oferta inicial de tokens». Nunha «ICO», unha empresa ou un individuo emite criptoactivos ou tokens e ponos á venda a cambio de diñeiro de curso legal, coma o euro, ou ben doutros criptoactivos ou tokens.
- Capacidades de programación e aplicacións descentralizadas:
Ambas as dúas blockchains están deseñadas para permitir a transmisión de criptoactivos entre pares de forma descentralizada. Non obstante, Ethereum é programable, o que tamén permite o desenvolvemento e mantemento de aplicacións e a creación doutros tokens na súa infraestrutura.
Esta característica fai que Ethereum sexa máis versátil ca Bitcoin, que só ofrece unha rede de transferencias.
- Centralización das redes:
Tamén difiren en termos de centralización. Mentres que Bitcoin carece dunha autoridade central e todas as decisións requiren a aprobación dos distintos nodos de minería, no caso de Ethereum, aínda que tamén está descentralizada, a Fundación Ethereum pode centralizar certas decisións relativas a actualizacións, estandarización e implementación de novas funcionalidades.
Emisión:
Outra diferenza entre Bitcoin e Ethereum é a emisión do seu token nativo. No caso de Bitcoin, a emisión está limitada a un total de 21 millóns de bitcoins e nunca pode superar esa cantidade. Ademais, a súa emisión como recompensa para os mineiros diminúe co tempo ata chegar a cero. Ethereum, pola súa banda, ten unha emisión inflacionaria, xa que a emisión de tokens non está limitada; é infinita.
Protocolo de consenso:O protocolo de consenso é outra das principais diferenzas entre Bitcoin e Ethereum.
Bitcoin usa o protocolo de Proba de Traballo (Proof of Work ou PoW). Actualmente, este tipo de minería require un elevado poder computacional, polo que se emprega un hardware especial. Outra característica importante da minería de Bitcoin é que xera un novo bloque aproximadamente cada 10 minutos, axustándose á dificultade dos desafíos criptográficos cada 2016 bloques (uns 14 días). Ademais, prodúcese un halving (a recompensa do bloque divídese pola metade) cada 210.000 bloques (aproximadamente 4 anos).
En Ethereum, o tempo é moito máis curto. Actualmente, xérase un novo bloque aproximadamente cada 12 segundos.
Desde a chegada de The Merge en setembro de 2022, Ethereum emprega o protocolo Proba de Participación (Proof of Stake ou PoS).
- Escalabilidade:
Outra diferenza reside na escalabilidade. Mentres que Ethereum pode procesar entre 16 e 20 transaccións por segundo, Bitcoin só pode procesar entre 4 e 5. Non obstante, Ethereum tende a experimentar máis conxestión que Bitcoin, o que resulta en transaccións máis lentas ou máis caras. - Máquina Virtual de Ethereum e capacidade de executar smart contracts:
Finalmente, unha das principais diferenzas con Bitcoin é a capacidade de Ethereum para xestionar smart contracts a través da Máquina Virtual de Ethereum (Ethereum Virtual Machine ou EVM). Este software crea unha capa adicional de abstracción que é clave para traducir os códigos dos smart contracts en instrucións concretas e precisas. Polo tanto, é o elemento capaz de interpretar as instrucións codificadas en cada smart contract
Casos de uso de Ethereum
Ethereum crea unha rede entre pares (redes Peer to Peer ou P2P) que permite o intercambio de criptoactivos entre dous usuarios.
Tamén permite o uso de diferentes aplicacións dentro da rede sen ter que compartir datos sensibles (identidade, datos persoais, etc.), xa que só se require un enderezo Ethereum para conectarse.
Un dos principais casos de uso de Ethereum é a emisión doutros criptoactivos, mediante a elaboración dun smart contract de emisión que se incorpora á blockchain onde se rexistra e permite que se realicen varias funcións neste novo token, como transferencias entre enderezos. Estes smart contracts de emisión adoitan desenvolverse seguindo estándares coma o ERC-20 para tokens funxibles ou o ERC-721 para NFT.
Entre os usos máis comúns da rede Ethereum están os relacionados coas finanzas descentralizadas (decentralized finance ou DeFi). Trátase de aplicacións descentralizadas que permiten aos usuarios utilizar unha variedade de servizos financeiros como, por exemplo, intercambios (swaps) de criptoactivos ou préstamos.